A ściślej rzecz ujmując – bransoletka zegarka. Jeden z naszych Szanownych Czytelników przysłał nam zdjęcie bransoletki, własnoręcznie wykonanej z łańcucha rowerowego. Całość wygląda na operację dość pracochłonną, ale efekt końcowy jest ciekawy.

Po zbliżeniu zdjęcia widać, że wykorzystano dwa rodzaje łańcucha, a jedynym elementem “obcym” zdają się być śrubki z nakrętkami. Bransoletka wraz z zegarkiem z pewnością jest dość ciężka i niestety trudno sobie wyobrazić damską wersję takiego rozwiązania.

Nie jest to pierwszy raz, gdy piszemy o recyklingu rowerowych części. Wcześniej opisywaliśmy otwieracz do butelek, również z łańcucha. Oraz meble (i bramę wjazdową!) również wykonane z fragmentów rowerów. Ciekawe, jak bransoletka będzie się sprawdzać pomysłodawcy w praktyce – czy jest wygodna? Problem z rdzą? Dziękujemy za przysłanie materiału!

Nokia wyprodukowała ładowarkę do telefonów, która jest zasilana rowerowym dynamem. Wystarczy wsiąść na rower i zacząć jechać (nawet niezbyt szybko), aby telefon zaczął się ładować.

Około 10 minutowa przejażdżka w spacerowym tempie 10km/h powinna dostarczyć wystarczającą ilość energii na 28 minut rozmowy lub 37 godzin czuwania. Nokia wyprodukowała ładowarkę z myślą o krajach rozwijających się – sieć elektryczna nie dociera tam do wielu miejsc, co skutecznie utrudnia korzystanie z dobrodziejstw technologii. Dzięki takiej ładowarce niejeden przedsiębiorczy Kenijczyk będzie mógł rozkręcić (!) mini-biznes doładowywania wszystkich telefonów w okolicy.

Zestaw w postaci dynama oraz uchwytu na telefon ma się pojawić w sprzedaży pod koniec 2010 roku. Kosztować ma około 15 EUR. Rowerowa ładowarka Nokia, za Inhabitat.

W Stanach Zjednoczonych, nieopodal miasta Portland, od 12 lat organizowany jest festiwal muzyczny Pickathon. Spotkać się tam można z wieloma nurtami muzycznymi, ale nie o tym tutaj mowa. Mowa o uczestnikach tej imprezy, i o tym, co oni po sobie pozostawiają. Po festiwalu zorganizowanym w 2009 zostało na przykład około 35 000 plastikowych kubeczków i 25 000 plastikowych butelek. To sporo plastikowego śmiecia i w tym roku organizatorzy postanowili nieco to zmienić…

Zdecydowali się na, wydawało by się, dość radykalny krok – na terenie festiwalu nie sprzedawano wody w jednorazowych, plastikowych butelkach, a wyprodukowane z plastiku na bazie kukurydzy kubeczki w ogródku piwnym zastąpione zostały stalowymi kubkami. Wszystko to stało się możliwe, dzięki współpracy z firmą Klean Kanteen – producentem stalowych butelek i termosów.

Na terenie farmy, na której odbywał się festiwal, rozmieszczone zostały punkty z wodą pitną, którą można było do woli napełniać swoje pojemniki i butelki. W ogródku piwnym, wraz z pierwszym piwem (za 9$) otrzymywało się stalowy kubek, który następnie można było ponownie napełnić (za 4$). Klean Kanteen, oprócz kubków, oferował uczestnikom festiwalu również swoje butelki ze zniżką.

Organizator Pickathon zwraca uwagę na środowisko nie tylko w odniesieniu do plastików. Większość zapotrzebowania na energię elektryczną (sceny, sprzedawcy jedzenia i innych artykułów, namiot medyczny oraz bramki biletowe) pochodzi z paneli słonecznych. Ścieżki prowadzące od scen do miejsc biwakowych po zmroku oświetlane były lampkami LED również zasilanymi energią słoneczną. “Szara” woda z umywalni, zlewów i pryszniców po odfiltrowaniu była ponownie użyta do zwilżania terenu (w celu ograniczenia powstawania kurzu). Wszelkie odpadki organiczne trafią natomiast na kompost.

Ciągle jeszcze czekamy na ujawnienie, ile plastikowych butelek i kubków zebrał w tym roku zespół zajmujący się recyklingiem. Na pewno nie udało się ograniczyć ich liczby do zera, w końcu na festiwalu było kilka tysięcy osób. Tak, czy inaczej, to budujące i godne podziwu, że można w sposób, jak sądzę, opłacalny zorganizować imprezę masową, po której oprócz kilku arów wydeptanej trawy nie pozostanie góra śmieci.

Nasz sklep internetowy, Zielone Szpargały, posiada w swojej ofercie między innymi ekologiczne torby na zakupy zwijane w piłeczkę – flip&tumble. Tak się składa, że kalifornijscy “rodzice” tego bardzo fajnego pomysłu ogłosili właśnie konkurs, w którym można wygrać trzy takie kolorowe torby-kulki…

Konkurs organizowany przez flip&tumble jest przeznaczony tylko dla mieszkańców USA, ale pomyśleliśmy sobie, że szkoda byłoby pozbawiać mieszkańców naszego pięknego kraju, który przecież też obfituje w kolorowe, letnie owoce oraz utalentowanych kucharzy-fotografików tak fajnego konkursu…

W związku z tym ogłaszamy siostrzany konkurs na zdjęcie. Tematem będzie Wasza ulubiona potrawa owocowa sezonu letniego – mogą być sałatki, całe owoce lub przetwory z tychże – pełne kolorów i letnich smaków. Zrobione przez siebie zdjęcia przysyłajcie do nas, na adres: lato@zieloneszpargaly.pl. My wybierzemy jedno, naszym zdaniem najfajniejsze – opublikujemy je na naszej stronie i facebook’u, a autora obdarujemy trzema torbami f&t kolorystycznie pasującymi do owocowej kompozycji!
Konkurs będzie trwać do 22 sierpnia.

Kolejna alternatywna wobec długonogich lalek, zabawka. Pierwsze małe “gospodarstwo” czyli zestaw do hodowli dżdżownic. W ten sposób z łatwością można również spełnić prośbę dziecka o zwierzątko. Nowi lokatorzy nie naruszą zbytnio budżetu i nie trzeba martwić się co z nimi w razie wyjazdu (można wypuścić na wolność i po powrocie “pobrać” bardzo zbliżone wyglądem i charakterem egzemplarze). No i “nie będzie mi się tu sierść walać po całym domu”. Ani jednego włoska – naprawdę. Polecamy alergikom.

Zestaw zawiera drewnianą “farmę” – skrzynkę (z drewna pozyskanego z lasów hodowlanych), przykrytą przesuwaną przezroczystą szybką z pleksi, dziecięce bawełniane rękawiczki ogrodowe (akurat tego to mi w naszych sklepach ogrodniczych brakuje), podstawowe narzędzia ogrodnicze, spryskiwacz, jedzenie dla dżdżownic oraz instrukcję ich pozyskania i hodowli. Komplet przewidziany jest dla dzieci w wieku 4-12 lat.

Zabawka sama w sobie jest głównie pomysłem – bo mozemy taką hodowlę założyć bez zaopatrywania się w “profesjonalny” zestaw. Ale jeśli można dać dziecku w prezencie głównie pomysł a przy okazji sprawić, że na widok dżdżownic nie będzie wrzeszczało “glizda! glizda!”, to tym lepiej.

Gdy zobaczyłam to zdjęcie pomyślałam, że wymarzone miejsce pracy Bartka prawdopodobnie tak właśnie wygląda – jako, że jest na zawodowym rozdrożu myśl jest całkiem aktualna. Grupa projektantów mebli zrzeszona ideą wspólnego tworzenia opartego na pewnych zasadach. Pierwsza kolekcja zatytułowana “So Happy Together” reprezentuje je w praktyce. “Idea życia w zgodzie ze środowiskiem nie jest nowa, nowością jest życie w zgodzie z tą ideą” – powiadają i zobowiązują się do przestrzegania kodeksu opartego na:

1) respektowaniu zrównoważonego rozwoju we wszystkich etapach tworzenia – podczas projektowania, produkcji i wykończenia mebli;
2) projektowaniu przedmiotów z myślą o rozważnym wykorzystaniu zasobów środowiska, minimalizowaniu negatywnego wpływu na nie poprzez wykorzystanie nietoksycznych i solidnych materiałów, tak aby mogły służyć pokoleniom;
3) kupowaniu pochodzących z recyklingu materiałów, sprzętu biurowego i narzędzi do studia i biura, a po ich zużyciu również poddaniu ich recyklingowi;
4) lokalnym pozyskiwaniu surowców;
5) dzieleniu się zasobami ze środowiskiem drobnego biznesu w Los Angeles;
6) edukowaniu w zakresie zrównoważonego projektowania poprzez tworzenie społeczności, obecność w mediach i na wystawach;
7) projektowaniu przedmiotów oryginalnych, przyciągających uwagę i promowaniu tym samym eko-przyjaznych praktyk w środowiskach dizajnerskich.

Meble na pewno nietuzinkowe. Drogie. Wydaje mi się, że bezpretensjonalne pomimo oryginalnej formy i tworzone nie z zadęciem, a z zamiłowaniem do mebla i surowca. I to co mi niezmiennie imponuje – pomimo tego, że materiał jest “stary” i pochodzi z recyklingu to produkt wytworzony w LA Box Collective jest idealnie dopracowany, schludny i ekskluzywny – nie noszący piętna “pokonsumpcyjnego”.

Limitowana wersja pokrowca na iPada, robiona ręcznie w San Francisco z użyciem tradycyjnych technik oprawiania książek. Trafia prosto w serca adoratorów Apple ujmując prostotą dizajnu, oryginalnością i nawiązaniem do kultowych moleskinów. A nam się podoba, bo jest kolejnym odnoszącym skukces produktem, który stara się być eko.

DODOcase produkowane jest z wysokiej jakości bambusa, którego elementy są dopasowywane z dużą starannością, tak aby jak najlepiej chronić elementy iPada. Przednia część podwinięta pod spód, tworzy coś w rodzju ergonomicznej podstawki nachylającej urządzenie pod przyjaznym dla użytkownika kątem.

Wystarczająco sztywny, by chronić i wystarczająco lekki i funkcjonalny, by nie zaprzepaścić dbałości Apple o praktyczną prostotę. Jako dość wczesny użytkownik iPoda Touch nie widziałam na rynku czegoś równie atrakcyjnego, więc tym chętniej witam DODOCase na rynku.

Czas oczekiwania od złożenia zamówienia wynosi 4-6 tygodni, ale jeśli nie mylę się co do profilu psychologicznego wielbicieli marki – powinni tyle wytrzymać w imię … niezaburzania wizerunku. Och, nie miało zabrzmieć uszczypliwie, a jednak. Natomiast DODOcase w jednym nie doścignął użyteczności moleskina, no w każdym razie myślę, że nikt się na to nie zdecyduje.

Dzisiaj znów trochę o dzieciach. Zrozumiałam dopiero jak ujrzałam. Rowerek biegowy (bez pedałów) wydawał mi się fanaberią, dopóki nie nie dane mi było podziwiać znajomego trzylatka jeżdżącego na nim z werwą, zapałem i – co może nie jest bez znaczenia dla rodziców – bez żadnej pomocy z ich strony.

Po moich doświadczeniach z trzylatkiem przemieszczającym sie po mieście pełnym dziur i krawężników, rowerkiem tradycyjnym z doczepionymi kółkami, rowerek typu laufrad wydał mi się cudownym wybawieniem. Nabyliśmy więc za kwotę 100 zł leciutki i bardzo poręczny do przenoszenia, zrobiony z grubej drewnianej sklejki rowerek biegowy. Pomimo, że nasze dziecko nie jest typem zaciętego sportowca, zakup sprawdził się idealnie. Poszłam wreszcie na spacer z dzieckiem i rękami nonszlancko osadzonymi w kieszeniach.

Bardzo naturalnie wykształcają się odruchy odpowiedniego balansowania ciałem i podpierania nogami, gdy rowerek przechyla się na bok. Pokonywanie nierówności staje się sprawą banalną i nie grozi wywrotką, jak dzieje się czasem w normalnym, notorycznie przechylonym na jedno z dodatkowych kółek. Odchodzi cała kłopotliwa obsługa typu pomoc przy podjeżdżaniu pod krawężnik, bieganie za rowerkiem, który pomimo posiadania dodatkowych kółek lubi się przewracać przy ostrzejszych zakrętach i na nierównościach. Nieocenione jest tu przejęcie przez dziecko kontroli nad całością układu ciało-rowerek.
Tempo spaceru staje się więcej niż zadowalające, momentami nawet motywujące do podbiegania, jako że rowerek toczy się całkiem raźno. Odcinki pokonywane z podniesionymi do góry nogami, dają realne nadzieje na płynne przejście do użytkowania roweru normalnego.

Zastąpnienie laufrada rowerem normalnym poprzez odkręcenie pedalów, co wcześniej planowaliśmy zrobić, nie wydaje mi się być najszczęśliwszym rozwiązaniem. Po pierwsze ze względu na jego wagę, po drugie ze względu na wyższe umiejscowienie siodełka. Jedna i druga cecha daje dziecku pewność i samodzielność w zawiadowaniu maszyną.

Zabawka jak najbardziej pro-eko: drewniana, wykształcająca dobre nawyki i – mamy nadzieję – zamiłowanie do dwóch kółek. A poza tym – bardzo praktyczny środek lokmocji.

Można je wyrzucić do kosza przeznaczonego na metale (recykling) lub zbierać i przetworzyć samemu (up-cykling). Na co przetworzyć?

Kiedyś napisaliśmy o torebce damskiej, do której wykonania zużyto 700 takich zawleczek, ale to nie jedyny pomysł – dziś przedstawiamy klosz lampy, który również powstał poprzez połączenie ze sobą wielu małych elementów pochodzących z puszek po napojach.

Autorem projektu jest Mauricio Affonso, który określa jedynie, że zużył “setki” zawleczek od puszek. Efektem jego pracy jest kosmicznie wyglądająca kula, o średnicy ok. 38cm. Ciekawe, co jeszcze można wymyślić z kilkuset takich zawleczek… Jeśli dobrze kojarzę, “zbuntowana młodzież” przyczepia sobie je (ale pojedynczo) do plecaków lub robi bransoletki. Znacie jeszcze jakieś pomysły? Znalezione na Inhabitat.

“Czym skorupka za młodu …” – może banał, a jednak zaryzykowalibyśmy stwierdzenie, że wrażliwość człowieka kształtuje się w pierwszych latach życia. W tym również ta przyrodnicza, zwłaszcza jeśli pomagamy dziecku budować emocjonalno-intelektualny związek ze środowiskiem. Ostatnio wpadły nam w oko bardzo ładnie wykonane puzzle dla najmłodszych, które mogą pomóc w nauce rozpoznawania drzew.

Ręcznie wykonane z drewna brzozowego, malowane bezpiecznymi farbami – sześć liści, które dziecięca rączka może dopasować do kształtów wyciętych w podstawce. Detale liści są wypalone w drewnie, a całość zabezpieczona jest naturalnym woskiem pszczelim.

Bardzo fajny pomysł na prostą zabawkę o pewnych walorach edukacyjnych. Złożone całkiem nieźle mogą się też prezentować, jako obrazek na ścianie. Do kupienia na Etsy.com za 27 USD (około 110zł z przesyłką). Znalezione na ohdeedoh.